aNueNue UT-200 Moon Bird – ukulele tenorowe premium
Tenorowe ukulele premium z litego Swiss Moon Spruce i palisandru indyjskiego
aNueNue UT-200 Moon Bird to jeden z tych instrumentów, przy których określenie „ukulele tenorowe” mówi zdecydowanie za mało. Konstrukcyjnie jest bliżej małej, bardzo responsywnej gitary koncertowej niż klasycznego hawajskiego tenoru: ma większą powierzchnię płyty rezonansowej, charakterystyczny korpus Bird, ożebrowanie opracowane przez japońskiego lutnika Morihiko Mitsutę oraz zestaw drewna znany z wysokiej klasy gitar akustycznych — Swiss Moon Spruce i lity palisander indyjski.
Efekt słychać od pierwszych dźwięków. UT-200 ma bardzo dużą projekcję, długi sustain i wyjątkowo szeroką dynamikę. Potrafi odezwać się zdecydowanie przy mocnym ataku, ale nie trzeba go mocno grać, żeby uruchomić pudło. Delikatny fingerstyle również daje pełny, czytelny dźwięk.
I właśnie to jest w Moon Birdzie najciekawsze: nie jest po prostu głośny. Jest bardzo czuły na sposób grania.
Konstrukcja Bird i ożebrowanie Mount Fuji
Kształt UT-200 wywodzi się z rozwijanej przez aNueNue rodziny Bird. Najpierw, w 2015 roku, powstała gitara Bird, a rok później producent przeniósł tę koncepcję na ukulele. Za akustyczne dopracowanie konstrukcji odpowiadał japoński lutnik Morihiko Mitsuta. Opracował dla serii Bird charakterystyczne ożebrowanie określane przez aNueNue jako Mount Fuji X Brace / Mount Fuji-voiced bracing.
Sam korpus również nie jest typowym tenorem. Dolna część pudła jest duża, szeroka i mocno zaokrąglona, trochę jak w gitarach Grand Auditorium. Daje to płycie rezonansowej sporą powierzchnię do pracy. Z drugiej strony znajduje się charakterystyczny dla Bird asymetryczny górny bout. Wygląda jak cutaway, choć technicznie bardziej przypomina przesunięte ramię korpusu niż fragment klasycznego pudła, który został po prostu „wycięty”. Praktyczny efekt pozostaje ten sam: łatwiejszy dostęp do wysokich pozycji. To ważne, bo UT-200 ma 20 progów i zdecydowanie zachęca do grania czegoś więcej niż akordów w pierwszej pozycji.
Swiss Moon Spruce + lity palisander indyjski
Płyta rezonansowa wykonana jest z litego Swiss Moon Spruce, czyli świerku pozyskiwanego zgodnie z tradycyjną metodą ścinki powiązaną z określoną fazą cyklu księżycowego. Stąd właśnie „Moon” w nazwie materiału i całego instrumentu.
Pomijając romantyczną nazwę, ważniejszy jest sam charakter dobrej jakości świerku: szybki atak, duży zapas dynamiki i zdolność zachowania czytelności również wtedy, kiedy zaczynamy grać mocniej.
Tył i boki są natomiast wykonane z litego palisandru indyjskiego. I tu zaczyna się najciekawsza część UT-200.
Świerk sam w sobie mógłby skierować ten instrument w stronę bardzo jasnego, bezpośredniego brzmienia. Palisander dodaje mu jednak znacznie głębszego dołu i bogatszego spektrum harmonicznego. Dlatego UT-200 nie brzmi cienko ani sterylnie. Ma wyraźny atak i bardzo dobrą separację, ale za pojedynczym dźwiękiem zostaje sporo informacji: rezonans pudła, wybrzmienie i harmoniczne. To właśnie odróżnia go choćby od tańszego UT-100. Tam również mamy świerkową płytę, ale połączoną z mahoniem. UT-100 jest bardziej bezpośredni, dzwonkowy i „zingy”. Moon Bird jest bardziej rozbudowany harmonicznie, ma głębszy dół i sprawia wrażenie większego instrumentu.
Brzmienie aNueNue UT-200
Pierwszą rzeczą, którą trudno przeoczyć, jest projekcja. UT-200 potrafi grać naprawdę głośno. Nie chodzi jednak tylko o poziom dB, lecz o sposób, w jaki dźwięk wychodzi przed instrument. Pojedyncze nuty są wyraźne, mocno zarysowane i dobrze niosą się w przestrzeni.
Drugą rzeczą jest sustain. Nuty nie gasną natychmiast po ataku. Pozostają długo obecne, a kolejne dźwięki mogą się ze sobą łączyć. Przy chord melody i aranżacjach solowych ma to ogromne znaczenie — melodia nie rozpada się na serię krótkich punktów, tylko może naprawdę płynąć ponad harmonią.
Do tego dochodzi bardzo dobra separacja. Nawet przy pełniejszych akordach poszczególne składniki nie znikają w jednej zwartej masie dźwięku. Góra pozostaje czytelna, środek jest wyraźny, a pudło daje zaskakująco dużo fundamentu.
Co ciekawe, słychać to już w fabrycznym stroju High-G. Mocniej zaakcentowana struna C potrafi uruchomić pełny, okrągły dół, podczas gdy E i A zachowują jasność i nośność.
Nie nazwałbym jednak UT-200 po prostu „jasnym ukulele”. Bardziej trafne jest określenie szerokopasmowe. Ma mocną, otwartą górę, ale równocześnie dół, którego nie spodziewamy się po wielu tenorach. Pomiędzy nimi jest dużo przestrzeni na środek, harmoniczne i wybrzmienie.
Zobacz jak Tobias Elof prezentuje ten instrument dla aNueNue Music:
Dynamika – największa siła Moon Birda
Tutaj zaczyna być słychać, za co właściwie płacimy. W tańszym instrumencie różnica pomiędzy bardzo delikatnym a mocnym uderzeniem bywa stosunkowo niewielka. W pewnym momencie pudło przestaje reagować proporcjonalnie do tego, co robi prawa ręka. UT-200 ma znacznie większy zakres. Lekki kontakt opuszka ze struną daje mały, precyzyjny dźwięk. Mocniejszy paznokieć zwiększa nie tylko głośność, ale również ilość harmonicznych i energię ataku. Jeszcze mocniejszy strum uruchamia całe pudło. A przy tym instrument nie zamienia się szybko w hałaśliwą ścianę dźwięku. To bardzo cenna właściwość dla osób, które świadomie pracują artykulacją. UT-200 pokazuje różnicę pomiędzy opuszką, paznokciem, miękkim i twardym atakiem, staccato oraz pozostawieniem nuty do pełnego wybrzmienia.
Fingerstyle, chord melody i Low-G
To jest naturalne środowisko Moon Birda. Przy fingerstyle bardzo dobra separacja pozwala prowadzić kilka planów jednocześnie. Bas, środkowe głosy i melodia nie zlewają się tak łatwo ze sobą. W chord melody pomaga przede wszystkim sustain. Można pozostawić część akordu do wybrzmienia, podczas gdy melodia idzie dalej.
UT-200 znakomicie funkcjonuje również z Low-G. Dłuższa menzura tenorowa, spore pudło i palisandrowy dół dobrze wykorzystują dodatkowy rejestr czwartej struny. To bardzo sensowna konfiguracja do muzyki klasycznej, fingerstyle i solowych aranżacji.
Ale High-G również ma tutaj dużo sensu.
W re-entrant G instrument zyskuje bardziej charakterystyczną dla ukulele przestrzeń i harfowy charakter. Góra jest wtedy wyjątkowo efektowna, a dzięki temu, że samo pudło ma dużo dołu, UT-200 nie robi się chudy.
Dlatego wybór High-G czy Low-G potraktowałbym przede wszystkim jako wybór repertuaru, a nie próbę „naprawiania” brzmienia instrumentu.
Komfort gry
Menzura UT-200 ma około 17 cali / 430–432 mm, czyli klasyczny współczesny tenor.
Gryf jest stosunkowo smukły w profilu, ale jednocześnie daje lewej ręce więcej przestrzeni niż bardzo wąskie konstrukcje budżetowe. W zależności od rocznika i pomiaru poszczególnych egzemplarzy szerokość przy siodełku spotykana jest w okolicach 36–38 mm.
To bardzo dobry kompromis do bardziej zaawansowanej gry: ręka nie musi walczyć z grubą szyjką, ale palce mają wystarczająco dużo miejsca przy bardziej złożonych układach.
Hebanowa podstrunnica ma 20 progów. Wykończenie progów w UT-200 stoi na bardzo wysokim poziomie, a charakterystyczne asymetryczne ramię korpusu ułatwia wejście w wysoki rejestr.
Zastosowano też GOTOH UPT — jedne z najbardziej lubianych maszynek planetarnych stosowanych w ukulele premium. Wyglądają niemal jak tradycyjne kołki, ale wewnątrz pracuje przekładnia 1:4, dzięki czemu strojenie jest znacznie bardziej precyzyjne.
Moon Phase – detale, które mają sens
Nazwa Moon Bird nie została dopisana do gotowego instrumentu przez dział marketingu. Motyw księżyca przeprowadzono przez cały projekt. Na hebanowej podstrunnicy znajdują się markery wykonane z spalted maple, układające się w kolejne fazy księżyca. Z tego samego materiału powstała asymetryczna rozeta wokół otworu rezonansowego. Do tego dochodzi palisandrowy binding prowadzony po płycie charakterystyczną falującą linią, która ponownie nawiązuje do księżycowego motywu. Główkę pokrywa hebanowy fornir z logo aNueNue z masy perłowej. Całość jest efektowna, ale nie wygląda jak instrument obwieszony dekoracjami. Przy tak wysokiej klasie drewna to ważne — detale nie przykrywają samego instrumentu.
UT-200 a klasyczny tenor z koa
To dwa trochę różne sposoby myślenia o ukulele.
Jeżeli szukasz przede wszystkim tradycyjnego, hawajskiego charakteru koa — bardziej zwartego, drzewnego środka i tej szczególnej bezpośredniości, którą kojarzymy z dobrymi instrumentami Kamaka, KoAloha czy Kanile’a — Moon Bird nie próbuje ich kopiować.
UT-200 idzie w inną stronę. Świerk, palisander, spore pudło, długi sustain i duża separacja zbliżają jego sposób reagowania do instrumentów przeznaczonych do rozbudowanej gry solowej. Nie oznacza to, że jedno rozwiązanie jest lepsze. Jeśli grasz głównie rytmicznie i kochasz klasyczny charakter koa, prawdopodobnie wybrałbym dobre hawajskie ukulele.
Jeżeli natomiast interesuje Cię fingerstyle, chord melody, klasyka, duża dynamika, sustain i możliwość prowadzenia kilku głosów jednocześnie, UT-200 zaczyna być bardzo mocnym kandydatem.
Dla kogo jest aNueNue UT-200?
Przede wszystkim dla muzyka, który już słyszy różnicę pomiędzy dobrym instrumentem a bardzo dobrym. Szczególnie poleciłbym go do fingerstyle, chord melody, muzyki klasycznej, aranżacji solowych i repertuaru, w którym ważna jest artykulacja oraz wybrzmienie pojedynczych nut. Dobrze odnajdzie się również w nagrywaniu akustycznym. Duża separacja i szeroki zakres dynamiczny dają mikrofonowi dużo informacji.
Nie jest natomiast oczywistym wyborem dla każdego, kto po prostu chce drogiego ukulele. Jeśli szukasz zwartego, suchego, typowo hawajskiego charakteru albo przede wszystkim rytmicznego instrumentu do strummingu, warto porównać go z dobrym tenorem koa.
Moja opinia – Dobre Ukulele
UT-200 pokazuje bardzo dobrze, czym może być współczesne ukulele, kiedy konstruktor przestaje tylko powtarzać klasyczny hawajski schemat.
Nie płacimy tutaj wyłącznie za egzotyczne drewno czy dekoracje. Największą wartością jest reakcja instrumentu: projekcja, sustain, separacja i bardzo duży zakres pomiędzy najdelikatniejszym a najmocniejszym dźwiękiem. Jeżeli miałbym szukać tenoru przede wszystkim do świadomej gry solowej, UT-200 byłby jednym z pierwszych instrumentów, które chciałbym porównać. To nie jest ukulele próbujące brzmieć jak Kamaka czy KoAloha. I właśnie dlatego jest tak interesujące.
Specyfikacja techniczna
| Parametr | aNueNue UT-200 |
|---|---|
| Rozmiar | tenor |
| Konstrukcja | całkowicie lite drewno |
| Płyta wierzchnia | lity Swiss Moon Spruce |
| Tył i boki | lity Indian Rosewood |
| Ożebrowanie | Mount Fuji-voiced / Mountain Fuji X Brace, projekt Morihiko Mitsuta |
| Menzura | ok. 430–432 mm / 17″ |
| Liczba progów | 20 |
| Gryf | African Mahogany |
| Podstrunnica | heban |
| Mostek | heban |
| Siodełko i prożek | kość bawola |
| Siodełko mostka | kompensowane |
| Główka / headplate | heban |
| Klucze | GOTOH UPT, przełożenie 1:4 |
| Markery | spalted maple – fazy księżyca |
| Rozeta | spalted maple |
| Binding | palisander, motyw Moon Phase |
| Wykończenie korpusu | High Gloss |
| Struny fabryczne | aNueNue Black Water, czarny fluorocarbon |
| Strojenie fabryczne | GCEA, High-G |
| Pickup | aNueNue Air Air – opcjonalnie |
| Długość całkowita | ok. 67 cm / 26,5″ |
| Maks. szerokość dolnego bout | ok. 24,5 cm |
| Głębokość korpusu | ok. 7 cm |
| Szerokość przy siodełku | zależnie od serii/egzemplarza ok. 36–38 mm |
W zestawie
UT-200 jest dostarczany w charakterystycznym niebieskim twardym futerale aNueNue.
To nie jest zwykły piankowy pokrowiec. Futerał wykonano z laminowanego drewna, pokryto niebieską sztuczną skórą, a wnętrze wykończono miękkim srebrnym pluszem. Producent podaje około 20 mm warstwy ochronnej. Przy instrumencie tej klasy dokładnie taki futerał powinien znaleźć się w zestawie.
FAQ
Czy aNueNue UT-200 nadaje się do Low-G?
Tak. I jest to bardzo dobre zestawienie. Duże pudło, długa jak na ukulele menzura tenorowa, palisandrowy korpus i długi sustain bardzo dobrze wykorzystują dodatkowy niski rejestr. Szczególnie polecam Low-G do fingerstyle, klasyki i chord melody.
High-G czy Low-G?
Obie konfiguracje mają sens. High-G daje bardziej charakterystyczny dla ukulele, przestrzenny i lekko harfowy charakter. Low-G poszerza skalę instrumentu i daje większe możliwości w aranżacjach solowych. Wybierałbym przede wszystkim pod kątem repertuaru.
Czy UT-200 sprawdzi się do fingerstyle?
To wręcz jeden z jego najmocniejszych obszarów. Bardzo dobra separacja dźwięków, długi sustain i szeroki zakres dynamiczny pozwalają wyraźnie prowadzić melodię, bas i środkowe głosy.
Czy świerk nie powoduje, że UT-200 brzmi zbyt jasno?
Nie. Atak jest szybki i góra bardzo czytelna, ale lity palisander indyjski i konstrukcja pudła dają znacznie więcej dołu oraz harmonicznych niż w prostym świerkowym ukulele. Dlatego bardziej niż „jasny” określiłbym UT-200 jako szerokopasmowy i bardzo czytelny.
Czym UT-200 różni się od UT-100?
UT-100 ma lity top ze świerku Sitka oraz mahoniowy tył i boki. Brzmi bardziej bezpośrednio, jasno i dzwonkowo. UT-200 wykorzystuje Swiss Moon Spruce i palisander indyjski, przez co ma głębszy dół, bardziej rozbudowane harmoniczne i bardziej złożony charakter wybrzmienia. Różni się również poziomem wyposażenia i wykończenia.
Czy UT-200 jest lepszy od dobrego ukulele z koa?
Nie ma jednej odpowiedzi. To inna estetyka dźwięku. Dobre koa może być bardziej zwarte, środkowe i typowo „ukulelowe”. UT-200 oferuje większe poczucie przestrzeni, długi sustain i bardzo dużą dynamikę. Do zaawansowanej gry solowej zdecydowanie warto porównać oba podejścia.
Zdjęcia przedstawiają konkretny instrument, o numerze seryjnym AM01634.
